Różnica między psychologiem, a psychoterapeutą wiąże się z praktycznymi umiejętnościami za którymi stoi formalne wykształcenie.
Psycholog wykształcenie zdobywa podczas studiów na wyższej uczelni, które zakończone jest egzaminem i uzyskaniem tytułu magistra psychologii. Studia psychologiczne składają się ze studiów teoretycznych teoretycznych i praktyk klinicznych w różnych placówkach, poradniach i szpitalach stosujących metody psychologiczne do diagnozowania i leczenia zaburzeń o naturze psychicznej. Ilość godzin i charakter szkolenia psychologa jest najczęściej niewystarczający aby prowadzić samodzielną praktykę kliniczna skoncentrowaną na leczeniu psychoterapią. Psycholog jest zatem specjalistą posiadającym bardzo dobrą bazę pod dalsze szkolenie specjalistyczne np. z zakresu psychoterapii.
W przypadku psychoterapeuty sytuacja wygląda tak, że formalne podypolomowe szkolenie psychoterapeuty to proces trwający co najmniej 4 lata, najczęściej jest to jednak okres bliższy 6 latom. Szkolenie zawiera w sobie część teoretyczną oraz psychoterapię szkoleniową, podczas której przyszły psychoterapeuta na sobie doświadcza metody, którą potem będzie się posługiwał. Kolejny etap szkolenia to praca pod nadzorem superwizora, czyli wykwalifikowanego nauczyciela psychoterapii. Wszystkie wymienione wyżej etapy trwają po kilka lat. Szkolenie kończy się egzaminem certyfikacyjnym przed komisją szkoleniową. Uważa się, że swoje kwalifikacje psychoterapeuta zdobywa i podnosi przez całe swoje życie zawodowe.
Psychoterapię powinien prowadzić psychoterapeuta, czyli osoba, która wg norm uznanych przez polskie i zagraniczne towarzystwa psychoterapeutyczne to osoba, która oprócz kierunkowych studiów wyższych psychologicznych lub pokrewnych (takich jak m.in. socjologia, psychiatria, pedagogika), posiada certyfikat jednego z uznanych w Polsce towarzystw psychoterapeutycznych, lub jest w trakcie szkolenia prowadzącego do certyfikatu wydawanego przez dane towarzystwo.